Wady rozwojowe małżowin usznych występują z częstością 1:6000 do 1:8000 urodzeń. Ich nasilenie może być zróżnicowane – od zupełnego braku małżowiny określanego jako anotia, przez różne typy zaburzeń rozwojowych kształtu, wielkości i położenia małżowiny usznej. Większość z tych wad to formy izolowane.

Około 15% wad ucha występuje rodzinnie lub w związku z innymi wadami twarzoczaszki. Wady małżowin usznych częściej występują po stronie prawej oraz u płci męskiej.

Rekonstrukcja małżowin usznych należy do jednych z trudniejszych procedur w chirurgii plastycznej ze względu na trójwymiarowy kształt oraz specyficzną anatomię chrząstki i pokrywającej ją skóry.

Termin „constricted ear” został wprowadzony przez Tanzera celem określenia wady 1/3 górnej małżowiny usznej polegającej na zwinięciu lub zaciśnięciu obrąbka wraz z czółenkiem oraz wygładzeniem grobelki.

W zniekształceniach o mniejszym nasileniu możliwa jest rekonstrukcja z wykorzystaniem tkanek własnych małżowiny, wady o większym nasileniu wymagają przeszczepu chrząstki oraz dodatkowego pokrycia skórą.

Małżowina uszna zwinięta może być typu cup ear (ucha fifliżankowatego) lub lop ear (ucha zwisającego).